Παραγωγή γραπτού λόγου
ΘΕΜΑ: «Επιλέγω έναν από τους πίνακες ζωγραφικής από το βιβλίο της γλώσσας (σελ. 20) και φτιάχνω μια ιστορία με βάση τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου έχει δημιουργήσει»
«Οι τρεις μουσικοί», Π. Πικάσο
Κάποτε υπήρχαν τρεις μουσικοί. Ο πρώτος ονομαζόταν Πολύχρωμος, ο δεύτερος Καφετένιος και ο τρίτος ο Χαμογελαστός Μοναχός. Αυτοί οι τρεις μουσικοί είχαν ένα χάρισμα. Το χάρισμά τους ήταν ότι μπορούσαν να μεταμορφώνονται σε όποιο μουσικό όργανο ήθελαν και αυτό το χάρισμα το χρησιμοποιούσαν σε κάθε συναυλία που έκαναν.
Οι τρεις μουσικοί σε κάθε συναυλία φορούσαν περίεργα ρούχα, άλλοτε πολύχρωμα, αν ήταν χαρούμενοι, και άλλοτε σκούρα ρούχα, αν ήταν στεναχωρημένοι.
Μια μέρα ο Πάμπλο Πικάσο, που είναι ένας μοντέρνος ζωγράφος, ζήτησε από τους τρεις μουσικούς να πάνε στο πάρτι που διοργάνωσε σε ένα στάδιο. Οι μουσικοί δέχτηκαν με χαρά και χωρίς δεύτερη σκέψη πήγαν στο πάρτι γρήγορα γρήγορα, γιατί είχαν αργήσει.
Αλλά, πριν φτάσουν, είχε πάει ένας άλλος μουσικός που τον έλεγαν Αχτύπητο και τους ζήλευε πολύ, γιατί ήταν καλύτεροι μουσικοί από αυτόν. Τότε, χωρίς να τον πάρουν χαμπάρι οι φύλακες, έριξε νερό στα μικρόφωνα και στην κονσόλα του ήχου.
Οι μουσικοί έφτασαν, αλλά εκεί τους περίμενε και κάτι πιο δυσάρεστο ακόμα. Το ρεύμα, ξαφνικά, κόπηκε και οι μουσικοί προσπαθούσαν να τραγουδήσουν, αλλά δεν μπορούσαν. Ο κόσμος τους γιούχαρε, τους πετούσαν ντομάτες, γιαούρτια, αλλά, ξαφνικά, σιώπησαν, γιατί οι μουσικοί άρχισαν να τραγουδούν με όλη τους την ψυχή. Τότε, όλος ο κόσμος σηκώθηκε από τις καρέκλες του μαγεμένος, άρχισαν όλοι να χορεύουν, να σφυρίζουν και τραγουδούσαν μαζί με το συγκρότημα.
Μόλις τελείωσε η συναυλία, όλοι ήταν πάρα πολύ χαρούμενοι. Ζητούσαν αυτόγραφα, φωτογραφίες και να ξανατραγουδήσουν, όμως, αυτό δε γινόταν, γιατί οι μουσικοί ήταν κουρασμένοι. Ο Πάμπλο Πικάσο τους ευχαρίστησε με όλη του την καρδιά!
Μετά από λίγες μέρες, η μπάντα ονομάστηκε «Οι μουσικοί χωρίς μικρόφωνα». Οι δημοσιογράφοι τους πήραν συνεντεύξεις, τους ζητούσαν CD, αυτόγραφα.
Τελικά, ο ζηλιάρης, όσο και αν προσπάθησε, δεν κατάφερε να καταστρέψει το όνειρο των μουσικών. Αντίθετα, τους έκανε διάσημους και καταχειροκροτήθηκαν από τον κόσμο!
Αντώνης
Κάποτε υπήρχε ένα συγκρότημα που το λέγανε «Οι μουσικοί με τα σχήματα». Τον έναν μουσικό τον λέγανε Μπερμερούκο, τον άλλον Σοκολατή και τον τελευταίο Φώτη.
Οι μουσικοί ήταν ντυμένοι σαν τα γεωμετρικά σχήματα, με ρόμβους σε πορτοκαλί χρώμα, με ρόμβους καφετιούς και πράσινους. Οι μουσικοί έμοιαζαν σαν να ήταν καρναβάλια.
Μια μέρα ο πρωθυπουργός τους είπε να κάνουν μια συναυλία. Είχαν ετοιμαστεί πολύ καλά για τη συναυλία. Κάθε μέρα έκαναν πρόβες. Όμως, κάτι άλλαξε τα σχέδιά τους. Ένας πάρα πολύ κακός εκδικητής που τον έλεγαν Νέστορα, έκανε κάτι πολύ κακό. Τη μέρα που ήταν η μεγάλη συναυλία πήγε στη συναυλία, αλλά εκεί δεν είχαν βάλει φρουρούς, για να φυλάνε την εξώπορτα και ο Νέστορας μπήκε μέσα. Τότε, χωρίς να τον δει κανείς, πήγε και έριξε νερό στα μικρόφωνα, για να μην μπορούν οι μουσικοί να τραγουδήσουν.
Όταν άρχισε η συναυλία, οι μουσικοί πήγαν να τραγουδήσουν, αλλά τίποτα δεν ακουγόταν. Τότε, ρώτησαν τους μηχανικούς μήπως έκαναν αυτοί κάτι λάθος, αλλά αυτοί δε ήξεραν τίποτα.
Ο κόσμος άρχισε να τους πετάει ντομάτες και να φωνάζει. Οι μουσικοί, όμως, δεν το έβαλαν κάτω και άρχισαν να τραγουδούν χωρίς μικρόφωνα. Ο κόσμος έκανε ησυχία, για να τους ακούσει.
Όταν τελείωσε η συναυλία, όλοι πήγαιναν να πάρουν αυτόγραφα και φωτογραφίες από τους μουσικούς.
Ο πρωθυπουργός τους ευχαρίστησε πάρα πολύ που έκαναν μια τέτοια συναυλία.
Ο Νέστορας ποτέ ξανά δεν πήγε να τους ενοχλήσει. Από εκείνη τη μέρα το συγκρότημα των μουσικών ονομάστηκε «Οι μουσικοί χωρίς μικρόφωνα».
Καλλιόπη
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Ματίας, ο Μπρούνο και ο Γκουΐντο. Αυτοί οι τρεις ήταν τρίδυμα και ήταν και στο ίδιο συγκρότημα.
Μια μέρα ο Πάμπλο Πικάσο, ένας διάσημος ζωγράφος, τους κάλεσε να παίξουν μουσική στο πάρτι μασκέ που θα έκανε για τα γενέθλιά του.
Οι τρεις μουσικοί έβαλαν τις στολές τους: ο Ματίας είχε ντυθεί αρλεκίνος, είχε φορέσει ένα χρωματιστό κουστούμι, μια θαλασσιά μάσκα και είχε πάρει μαζί του το βιολί του. Ο Μπρούνο είχε ντυθεί πιερότος, είχε φορέσει αστεία ρούχα, μια μαύρη μάσκα και είχε πάρει μαζί του το φαγκότο του. Ο Γκουΐτο είχε ντυθεί καλόγερος, έβαλε μαύρα ρούχα, ράσα, και έπαιζε πιάνο.
Στο πάρτι, καθώς γινόταν στο μέλλον, το 3100, υπήρχαν και κάποιοι ιδιαίτεροι καλεσμένοι. Αυτοί ήταν κάποιοι εξωγήινοι από ένα άλλο ηλιακό σύστημα και είχαν πάει εκεί, για να ακούσουν μουσική.
Οι μουσικοί άρχισαν να παίζουν και οι εξωγήινοι ενθουσιάστηκαν! Για πρώτη τους φορά είχαν νιώσει ένα τόσο έντονο συναίσθημα! Και, αφού τελείωσε η συναυλία, οι εξωγήινοι, χωρίς κανένα δισταγμό, ζήτησαν από τους μουσικούς να πάνε στον πλανήτη τους, για να τους μάθουν μουσική. Οι μουσικοί το σκέφτηκαν και με υπερηφάνια απάντησαν «Ναι!».
Όταν πήγαν εκεί, είδαν ότι ο πλανήτης αυτός όντως δεν είχε ακούσει ποτέ μουσική! Μα δεν ανησύχησαν, γιατί, μόλις άκουσαν και οι άλλοι εξωγήινοι τη μουσική, μαγεύτηκαν και με λίγη προσπάθεια, μέσα σε δύο χρόνια, είχαν μάθει όλοι να παίζουν μουσική.
Για αυτό το λόγο ο πλανήτης αυτός ονομάστηκε «Μουσικίσιους», γιατί όλοι εκεί αγαπούσαν τη μουσική.
Ελβίρα
«Κοπέλα με άρπα», Γ. Σταθόπουλος
Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα κοριτσάκι που το λέγανε Ελένη. Οι γονείς της, ο μπαμπάς της ο Μενέλαος και η μαμά της, η Ευγενία, ήταν βασιλιάδες.
Ήταν ντυμένοι με ωραία ρούχα. Ο μπαμπάς είχε έναν μακρύ μανδύα σε χρώμα κόκκινο. Η μητέρα της είχε επίσης ένα μανδύα σε χρώμα άσπρο.
Ασχολούνταν με τα προβλήματα των ανθρώπων. Ζούσαν στο 1459 και βρισκόντουσαν στο χωριό Νησί.
Η κόρη τους ήθελε ένα φλάουτο στα γενέθλιά της, γιατί της άρεσε πολύ η μουσική. Όμως, δεν ήξερε να παίζει και ο μπαμπάς της προσέλαβε τον καλύτερο μουσικό, τον κύριο Βασίλη. Της άρεσε πολύ που μάθαινε μουσική. Με το δάσκαλό της είχανε καλές και φιλικές σχέσεις μεταξύ τους.
Στα χέρια της η κοπέλα κρατούσε το φλάουτο και ο δάσκαλος μια άρπα και συνέθεσαν ένα τραγούδι και το έπαιξαν μπροστά σε καλεσμένους.
Ο μπαμπάς της τη θαύμασε για το υπέροχο τραγούδι που έπαιξε. Όταν τελείωσαν, την πήρε μια μεγάλη αγκαλιά και τη γέμισε με φιλιά. Το κορίτσι ενθουσιάστηκε πολύ εκείνη τη νύχτα και δε σταμάτησε να παίζει!
Άρης
Το πρόσωπο του πίνακα «Κοπέλα με άρπα» του Γ. Σταθόπουλου είναι μια όμορφη κοπέλα που παίζει ένα μουσικό όργανο.
Φαντάζομαι ότι η κοπέλα αυτή είναι μια μούσα που ζούσε μια φορά και έναν καιρό στο δάσος και με το φλάουτο μάγευε τα φυτά και τα ζώα.
Μια μέρα πέρασε και ο βασιλιάς και την άκουσε να παίζει φλάουτο. Του άρεσε η μουσική της μούσας και ήθελε να την πάρει μαζί του στο παλάτι. Για να το πετύχει αυτό, της έστησε παγίδα.
Ο βασιλιάς φυλάκισε όλα τα ζώα και τότε η μούσα πήγε στο παλάτι, για να τα ελευθερώσει, αλλά ο βασιλιάς φυλάκισε και τη μούσα. Της πήρε, μάλιστα, και το φλάουτο.
Ο βασιλιάς, επειδή υπέφερε από αϋπνίες, κάλεσε τη μούσα, για να του παίξει φλάουτο. Ο βασιλιάς κοιμήθηκε και η μούσα του πήρε τα κλειδιά και ελευθέρωσε όλα τα ζώα που είχε φυλακίσει ο βασιλιάς.
Για να γλιτώσουν από το βασιλιά, έφυγαν πολύ μακριά και πήγαν σε μια πόλη που την έλεγαν Κρυσταλλούπολη. Εκεί έμεναν και άλλες μούσες και πολλά άλλα ζώα τα οποία είχε φυλακίσει παλιότερα ο βασιλιάς.
Περνούσαν οι νύχτες και ο βασιλιάς πάλι δεν μπορούσε να κοιμηθεί χωρίς τη μουσική της μούσας και αποφάσισε να φέρει πίσω στο βασίλειό του όλα τα ζώα και όλες τις μούσες. Για να τους πείσει να γυρίσουν, τους υποσχέθηκε την ελευθερία, γιατί κατάλαβε το λάθος του. Έτσι, στο δάσος γύρισαν τα ζώα και οι μούσες και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Μιχαέλα
Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013
Ομαδικές εργασίες των μαθητών της Ε΄τάξης στο μάθημα της γλώσσας
Οι μαθητές και οι μαθήτριες αποδίδουν μέσα από τη ζωγραφική τέσσερα τραγούδια που έχουν ως θέμα τους τα παιδιά. Και, όταν πιάνουν γερά ο ένας το χέρι του άλλου και συνεργάζονται και δουλεύουν με κέφι και φαντασία, ιδού τα αποτελέσματα!
Α΄ομάδα "ΒΙΒΛΙΟΦΑΓΟΙ": Ελβίρα, Ολυμπιάννα, Σταυρούλα
"Τα μικρά παιδιά"
Β΄ομάδα "ΑΧΤΥΠΗΤΟΙ": Αλεξάνδρα, Αντώνης, Βασίλης, Καλλιόπη
"Αν όλα τα παιδιά της γης"
Γ΄ομάδα "ΑΣΤΕΡΙΑ": Άρης, Στέφανος, Φίλιππος
"Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο"
Δ΄ομάδα "ΣΕΛΗΝΗ": Βιβή, Ελένη, Μιχαέλα
"Μια βραδιά στο Πόρτο Λίλι
Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013
Θέμα: «Παρουσιάζω το αγαπημένο μου τραγούδι»
· 1η παράγραφο: Ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι; Ποιος έγραψε τους στίχους και τη μουσική; Ποιος το τραγουδάει;
· 2η παράγραφο: Πότε, πού και πώς το πρωτάκουσα; Πώς αισθάνθηκα την πρώτη φορά που το άκουσα;
· 3η παράγραφο: Γιατί μου αρέσει αυτό το τραγούδι; Πώς νιώθω κάθε φορά που το ακούω; Τι σκέψεις κάνω, όταν το ακούω; Πότε το ακούω;
· 4η παράγραφο: Πού θα ήθελα να το αφιερώσω και γιατί;
· Παρουσιάζω στο χαρτί τους στίχους του αγαπημένου μου τραγουδιού με έναν πρωτότυπο τρόπο.
Τα τραγούδια μάς συνοδεύουν σε όλες τις στιγμές της ζωής μας, και στις καλές και στις άσχημες, και έχουν τη δύναμη να ξυπνούν μέσα μας σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες, αναμνήσεις! Αυτό, συνήθως, συμβαίνει με αυτά τα τραγούδια που τα χαρακτηρίζουμε ως τα αγαπημένα μας.
Το δικό μου αγαπημένο τραγούδι, που θα ήθελα να σας παρουσιάσω, είναι το τραγούδι «Η ζωή είναι ωραία!» σε μουσική Nicola Piovanni, στίχους Κώστα Φασουλά και τραγουδισμένο από την υπέροχη φωνή της Καλλιόπης Βέττα.
Η μουσική από το τραγούδι αποτελεί τη μουσική επένδυση της ιταλικής ταινίας με τον ίδιο τίτλο, δηλ. «Η ζωή είναι ωραία!». Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλοεβραίου, του Γκουίντο, που πρέπει να βάλει όλη του τη φαντασία σε λειτουργία, για να βοηθήσει το γιο του, που κρατείται μαζί του στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν, να επιβιώσει. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα αυτή τη μουσική με συνεπήρε, άγγιξε τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου και με συγκίνησε βαθύτατα. Και, όπως ήταν φυσικό, έτρεξα αμέσως να αγοράσω το CD με τη μουσική της ταινίας. Το 2000 κυκλοφόρησε και το CD με το αντίστοιχο τραγούδι με τη φωνή της Καλλιόπης Βέττα, το οποίο επίσης αγόρασα.
Από τότε το τραγούδι αυτό έγινε το αγαπημένο μου και δεν περνάει μέρα που να μην το ακούσω. Πρόκειται για ένα μελωδικό τραγούδι που με κάνει να ηρεμώ και να βλέπω πάντα τη θετική πλευρά της ζωής. Όποτε το ακούω, έρχονται στο μυαλό μου όμορφες εικόνες: φαντάζομαι ουράνια τόξα, ηλιοβασιλέματα, τους γλάρους να πετούν πάνω από την καταγάλανη θάλασσα, τη βροχή που πέφτει στα κεραμίδια, το θρόισμα των φύλλων, ανθρώπους να χαμογελούν, παιδιά να παίζουν ξέγνοιαστα. Όποτε ακούω αυτό το τραγούδι, σκέφτομαι ότι στη ζωή υπάρχουν τόσο όμορφα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, όπως να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να κάνουμε φίλους, να ακούσουμε μουσική, να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να πάμε ένα ταξίδι και είναι κρίμα να τη σπαταλούμε σε πράγματα ασήμαντα, όπως το κέρδος, τα καταναλωτικά αγαθά, τον εγωισμό, τον φθόνο.
Αυτό το τραγούδι θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλους τους ανθρώπους, για να τους υπενθυμίζει πως η ζωή είναι ωραία. Κυρίως, όμως, θα ήθελα να το αφιερώσω στους μαθητές και στις μαθήτριές μου που ξεκινούν τώρα τη ζωή τους, για να τους θυμίζει ότι η ζωή είναι όμορφη και έχει νόημα, όταν μπορούν να ονειρεύονται και να αγωνίζονται, για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους!
Στίχοι: Κώστας Φασουλάς
Μουσική: Nicola Piovanni
Τραγούδι: Καλλιόπη Βέττα
|
Δες πιο πέρα κι απ’ το φως.
Δες, δεν είσαι μοναχός. Δες πιο πέρα κι απ’ τον πόνο, τη νύχτα που περνά, σα γέλιο μάνας, μάνας που γεννά.
Δες στου χρόνου τη φωτιά.
Δες, πώς άντεξε η καρδιά. Δες το ξάφνιασμα της λύπης, σα χαίρεται η ψυχή και βγαίνει βόλτα, βόλτα στη βροχή.
Δες μ’ ένα βλέμμα πόσα λες.
Δεν ξοφλήσαμε, μη κλαις και πιάσε πάλι το χορό. Δες με τι πάθος τραγουδώ, όσο πιο ψηλά πετώ, μου φτάνει μόνο να είσαι εδώ.
Δες του ανέμου την οργή.
Δες πώς παίζει σαν παιδί. Δες το λίκνισμα της μέρας, σα χαίρεται η καρδιά κι αλλάζει χρώμα, χρώμα και τροχιά.
Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013
"Αν όλα τα παιδιά της γης"
|
Ετικέτες Γλώσσα, Μουσική
8 Απριλίου 2013
Βιντεάκια για το διάστημα
"Η ζωή στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό"
8 Απριλίου 2013
Βιντεάκια για το διάστημα
"Η ζωή στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό"
"Πόσο μικροί είμαστε... Μια ματιά στο διάστημα"
"Το ηλιακό μας σύστημα"
"H Γη από το διαστημικό σταθμό Soyouz"
11 Απριλίου 2013
Η χαμένη Ατλαντίδα
Πέτρινοι γίγαντες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου